Önce ışık geldi. Sonra ses. En son sessizlik.
Gökten inen taş, eski şehrin kalbine, Sultanahmet ile Beyazıt arasına düştü. Bugün oraya Meteor diyorlar; çukurun kenarında hâlâ yeşil bir buhar tüter ve geceleri taşın içinden bir kalp atışı duyulur.
Kıyamet yalnızca binaları yıkmadı. Şehrin altında yüzyıllardır uyuyan şeyleri de uyandırdı. Masallardaki cinler, peri bacaları, sarnıçlardaki gölgeler, lağımlardaki fareler… Hepsi aynı gece gözlerini açtı. Bir kısmı şaşkındı, bir kısmı açtı, bir kısmı da intikam peşindeydi.
Hayatta kalanlar Eminönü'ne toplandı. Çünkü Eminönü, her kıyamette olduğu gibi, yine de pazar olmayı sürdürdü.